Sélectionner une page

Oproep « Herdenkingsplicht tegen racisme »

“Zorg ervoor dat ons vertrek niet voor niets is geweest en dat de toekomst er een is van harmonie tussen alle burgers, bevrijd van gevaarlijke moorddadige ideeën. « 

Dit was de boodschap die Kenza Isnasni namens haar ouders Habiba en Ahmed naar duizenden mensen stuurde op de officiële begrafenis, nadat ze op 7 mei 2002 in Schaarbeek op brute wijze waren vermoord door hun racistische buurman, een extreemrechtse aanhanger van het Vlaams Belang. Ter herinnering, in de nasleep van de aanslagen van 11 september 2001, gevolgd door de presidentsverkiezingen in Frankrijk in mei 2002, had de huurmoordenaar de dag voor zijn misdaad verklaard: « Aangezien Le Pen niet werd verkozen, gaan we ons van hen verlossen met een Kalashnikov! « 

Over de grenzen heen neemt racisme toe. Over de grenzen heen moeten we ertegen vechten, omdat het scenario zich volgend jaar zou kunnen herhalen. De volgende presidentsverkiezingen in Frankrijk zullen plaatsvinden in april 2022… precies 20 jaar na de tragedie. Naast de racistische misdaden die gebanaliseerd worden en waarvan we overal ter wereld getuige zijn, vertellen politieke analisten ons een verontrustende context, met een extreemrechts dat nog sterker is dan twintig jaar geleden.

De oproep « Herdenkingsplicht tegen racisme » wordt vandaag gelanceerd door de Habiba Ahmed Foundation en is gericht tot iedereen die begaan is met humanisme, solidariteit en gerechtigheid. We vergeten niet. We zullen Habiba en Ahmed herdenken om ons eraan te herinneren dat racisme rampzalige en onomkeerbare gevolgen kan hebben.

De oproep « Herdenkingsplicht tegen racisme » is een oproep vanuit het hart, vanuit liefde, zodat geen mens ooit meer zal worden gedood omdat hij anders is. Een oproep om met respect te leven in een inclusieve samenleving om dit racistische geweld te verminderen, waaraan we helaas nog steeds worden blootgesteld in nieuwe, meer diffuse en vaak gebagatelliseerde vormen. Racisme was en blijft een realiteit.

Deze tragedie moet de gemeenschap van mensen doen nadenken over onze eigen verantwoordelijkheden wanneer racisme toeneemt, wanneer het tot de dood leidt. Want ja, racisme is dodelijk, het heeft Habiba en Ahmed en zoveel anderen gedood.

Twintig jaar later nemen we de tijd om een ​​generatie te eren die heeft bijgedragen aan de ontwikkeling en opbouw van België. Deze ouders maakten – na de oproep voor buitenlandse arbeidskrachten in de jaren zestig – deel uit van deze grote immigratiebewegingen waarvan de geschiedenis nog steeds weinig erkend wordt.

We zullen er ook voor zorgen dat dit herdenkingsmoment een duidelijk engagement is in termen van actie. Het is noodzakelijk om bij te dragen tot de erkenning van deze Belgische collectieve geschiedenis. Deze generaties allochtone ouders volgen elkaar op. Ze verdwijnen en nemen vrouwen, mannen, ons geheugen, onze geschiedenis mee. We zullen deze vaders eren, deze moeders die in stilte zoveel, met waardigheid en moedigheid hebben opgeofferd.

Laten we twintig jaar later niet langer over verandering maar over transformatie spreken. Een positieve transformatie kan plaatsvinden in de openbare ruimte door de inhuldiging van een Habiba-Ahmed-straat die een sterke boodschap zou vertegenwoordigen. Ter herinnering, een straat een naam geven is op een pragmatische en symbolische manier de rijkdom van een samenleving erkennen, haar bijdrage, haar evolutie, haar geschiedenis die de blikken van het verleden en het heden kruisen. Een straat een naam geven, is ook een weerspiegeling geven van de huidige samenleving door spanningen te verminderen zodat men de gemeenschap van mensen aanzet om na te denken en iets te doen aan hetgeen verdeeldheid, geweld en individualisme veroorzaakt.

Het licht zal enkel gesloten geesten verlichten als we collectief en vastberaden streven naar echte transformatie en uitdaging voor een gezonde, constructieve en inclusieve samenleving. In een tijd waarin racistische en extreemrechtse retoriek terrein wint, bestaat die mogelijkheid. Het is geen optie maar een noodzaak. Laten we niet wachten tot het te laat is!

Burgers, actoren in het veld, politici, leiders, media, journalisten, schrijvers, academici, artiesten, atleten, influencers, …

Zijn we klaar om bij te dragen aan zo’n oproep? Ja, dat zijn we en we zullen dat blijven zolang het onze primaire motivatie is. Als jij dat ook bent, doe dan mee en onderteken de « Herdenkingsplicht tegen Racisme ». 

De plicht om te herdenken kan ertoe bijdragen racisme terug te dringen in ruil voor meer vrede, erkenning en gerechtigheid. Dit is de boodschap die Habiba en Ahmed ons bijna 20 jaar geleden gaven. Vandaag is het aan ons allemaal om hun woordvoerders te zijn.

We zullen ze blijven herdenken opdat we samen een nieuwe pagina geschiedenis kunnen schrijven.